Bugün ikinci kez babamın yerine yazıyorum ve iyileÅŸene kadar  geçen süre içerisinde yazmaya devam edeceÄŸim.Umut yolculuÄŸu evet umuda yelken açmak ,umuda giden yolda yürümek, umutla nefes almak insana güç veriyor .Çünkü hepimizin umuda ihtiyacı var umutlarımız var yaÅŸadığımız her an için, iÅŸ için,aÅŸk için sevdiklerimiz için…

 

Sizinde umutlarınız var iÅŸlerinizin iyi gitmesi için, çocuklarınızın iyi bir meslek sahibi olmaları için,evliliÄŸinizin sorunsuz bir ÅŸekilde ilerleyebilmesi için…

 

Hangimiz kahve içtiÄŸimizde sırf kahvenin bahane sohbetin  olduÄŸu anlarda fincanı kapamayız ki her ne kadar fala inanma falsızda kalma sözü gerçek olsa da öyle bir umutla kapatırız ki iyi  ÅŸeyler söylendiÄŸinde inanır hatta olmasını bekleriz kötü ÅŸeyler söylendiÄŸinde duymayız bile çünkü biz inanmak istediÄŸimize inanırız .Gerçekler daima acıtır insanı belki de bazen gerçekten  POLYANNA olmak iyi geliyor insana çünkü baÅŸka türlü yaÅŸamak zorlaşıyor ve dayanılmaz hale geliyor.Gülümsemenin acıların en büyük ilacı olduÄŸunu öÄŸrendim içimizde fırtınalar kopsa da gülmeyi öÄŸrenmeliyiz .Hayata inat acılara inat yinede baÅŸarabildiÄŸiniz kadarı ile günde en azından 1 ölçek tebessüm öneriyorum.Ben elimden geldiÄŸi sürece uygulamaya çalışıyorum ki umutlarıma sıkı sıkı sarılabilmek için.

Çünkü benimde umudum var gözlerini açmasını beklediÄŸim bir babam var….

Umuda giden yolda yelken açmanız dileÄŸiyle…..

Yapılan Yorumlar [ 0 ]   Yorum yapmak için tıklayınız!